Kochane Dziecko,
nigdy nie usłyszałam Twojego płaczu.
Nie widziałam Twoich oczu.
Nie poczułam ciepła Twoich dłoni.
A jednak — przyszedłeś.
Po cichu. Poza czasem.
Bez imienia, bez daty.
Ale z ogromną obecnością.
Twoja mama — piękna, wrażliwa, dzielna kobieta — od lat nosiła w sobie pytanie, które nie dawało jej spokoju.
Jej brzuch był wciąż nienaturalnie powiększony.
Wyglądał, jakby wciąż mieszkało w nim nowe życie.
Ale lekarze nie potrafili znaleźć przyczyny. Mówili: „wszystko w porządku”.
Tylko że nic nie było w porządku.
Ciało mówiło: „on tam jest”.
I miało rację.
Podczas sesji, w czułej i bezpiecznej przestrzeni, jej podświadomość pokazała mi Ciebie.
Maleńką duszę.
Przyszedłeś na chwilę. Zawróciłeś, zanim mama mogła choćby podejrzewać, że Cię nosi.
Ale Twoja obecność była prawdziwa.
I została — uwięziona w jej ciele, w jej brzuchu, w jej sercu.
Nigdy nie poczułeś miękkości jej skóry.
Ona nie poczuła Twojego ruchu.
Nie odwzajemniłeś jej uśmiechu.
Nie objęła Cię ramionami.
Ale jej miłość była już wtedy — gotowa.
Kiedy wypowiedziałam Twoje istnienie na głos, jej ciało zareagowało natychmiast.
Łzami.
Drżeniem.
Ulgą.
Wszystko stało się jasne.
Rozpoczęłyśmy proces uwalniania.
Nie po to, by Cię odesłać.
Ale po to, by Cię przyjąć.
Byś przez kilka minut mógł poczuć, że jesteś chciany.
Że jesteś kochany.
Że jesteś dzieckiem, które ma znaczenie.
Mama przytuliła Cię w swoim sercu.
Objęła Cię czułością, która leczy wszystko.
Byłeś z nią tylko chwilkę — tyle wystarczyło.
A potem — spokojny, ukochany, nasycony miłością — poszedłeś swoją drogą.
Z błogosławieństwem.
Ze spokojem.
A ona została.
Z ciszą, ale bez bólu.
Z pustym, lecz lekkim brzuchem.
Z sercem, które od tej chwili biło w zgodzie z prawdą.
Ten list piszę z wdzięcznością dla Ciebie, kochana Duszo.
Za to, że przyszłaś.
Za to, że pozwoliłaś nam Cię zobaczyć.
Za to, że przypomniałaś nam, jak wiele czułości może nieść ciało — i jak bardzo pragnie być usłyszane.
Jeśli ktoś, kto czyta te słowa, czuje w sobie ciężar, którego nie umie nazwać —
może nosi podobną historię.
Może jego ciało pamięta coś, czego umysł nie zdążył.
Warto się zatrzymać.
Zamknąć oczy.
I zapytać ciszy, czy ktoś tam czeka.
Czasem ciało woła ciszej niż szept.
Czasem dusza wysyła znaki, których nie umiemy jeszcze zrozumieć.
Jeśli czujesz, że coś w Tobie czeka na spotkanie – jestem tu.
Prowadzę sesje uwalniania emocji, terapię bańkami, refleksologię…
Ale przede wszystkim — trzymam przestrzeń, w której można odzyskać lekkość i spokój.
Z całego serca zapraszam.
Wiola Antoniak-Kozłowska
Tel. +48 698 690 071